Hoxe entrou en vigor o Acordo de París nun tempo marca sen precedentes. A diferenza do Protocolo de Kioto, que requiriu de 9 longos anos para alcanzar o número de ratificacións necesario, o novo acordo, que presuntamente servirá para frear o quecemento global durante as próximas décadas, logrouno nun lapso de tempo de menos dun ano. Aínda que en Amigos da Terra celebramos o éxito das negociacións a nivel diplomático, alertamos sobre a insuficiencia das actuais Contribucións Determinadas a Nivel Nacional (NDC’s en inglés) presentadas polos asinantes e facemos especial fincapé na carencia das propostas españolas e europeas.
Xa ao terminar o Cume de París do ano pasado fomos unha das máis críticas co texto aprobado, e advertimos entre outras cousas do carácter non vinculante do mesmo e da ausencia de dereitos sociais.

A ciencia indica que a pesar dos plans presentados a Nacións Unidas, a suma dos obxectivos actuais diríxenos cara a un quecemento de 3,5 graos de agora a final de século, mentres o texto do Acordo de París recoñece a necesidade de permanecer moi por baixo dos 2 graos e tratar de manter a temperatura global por baixo do 1.5. Neste sentido, o Panel Intergobernamental de Cambio Climático, IPCC, ou a Axencia Internacional da Enerxía, AIE, suxeriron a necesidade de reducir nun 80% as emisións para 2050, unha cifra totalmente desconectada cos plans presentados.
Tamén a rama de Medio Ambiente da ONU deu a entender hai dous días no seu informe anual sobre a disparidade nas emisións que o mundo debe incrementar de maneira drástica e urxente os seus obxectivos para reducir aproximadamente outra cuarta parte as emisións mundiais de gases de efecto invernadoiro previstas para 2030 e ter algunha posibilidade de minimizar o perigoso cambio climático. Os impactos asociados a porcentaxes inferiores de redución son desoladores: máis pobreza, máis seca e un aumento do nivel medio do mar, con consecuencias nefastas.

Respecto ao compromiso europeo, presentado en bloque a Nacións Unidas, Alejandro González, portavoz de Amigos da Terra, comentou que “as contribucións europeas son inadecuadas e forman parte do problema, non da solución”. Así, considera que “antes de 2018, que é cando Nacións Unidas ha de revisar os compromisos adquiridos, a UE debe mellorar a consistencia das súas políticas enerxéticas e climáticas, e isto pasa por reducir as súas emisións polo menos a un 55% para 2030” (o obxectivo actual é 40%).

O noso coordinador remarcou que “no Cume de Marrocos deste ano existe unha oportunidade real para mellorar os obxectivos actuais. Deberíase aproveitar a ocasión para incluír compromisos máis sólidos de redución de emisións, de apoio ás enerxías renovables e o compromiso ineludible por parte dos países industrializados de asumir a súa responsabilidade fronte ao cambio climático”.