Debido á gran acollilda que tivo este artigo, que publicou o noso compañeiro Antón Lois na LA VOZ DE GALICIA nos pasados días, reproducimos tamén aquí, na nosa web, seu contido.
O noso protagonista de hoxe é pequeno e chámase Nicolás, pero non é o que vostedes están a pensar. O noso petit Nicolás é un neno vigués, de Teis e da quinta do 2003. O pai do noso protagonista traballa en arquitectura (non daremos máis pistas) e un cliente, ao que realizou un excelente traballo, aproveita as datas sinaladas para facerlle un agasallo especial. O cliente chega cunha caixa de poliexpán, e dentro unha parella de fermosos e enormes bogavantes, vivitos e coleando.
O noso protagonista de hoxe é pequeno e chámase Nicolás, pero non é o que vostedes están a pensar. O noso petit Nicolás é un neno vigués, de Teis e da quinta do 2003. O pai do noso protagonista traballa en arquitectura (non daremos máis pistas) e un cliente, ao que realizou un excelente traballo, aproveita as datas sinaladas para facerlle un agasallo especial. O cliente chega cunha caixa de poliexpán, e dentro unha parella de fermosos e enormes bogavantes, vivitos e coleando.
Ante semellante sorpresa cámbianse inmediatamente os plans para o menú da cea de Noiteboa: «Toca arroz con bogavante, para chuparse os dedos e lamer os pratos». Os invitados reciben o anuncio con bágoas de alegría e prepáranse para a inxesta nocturna que promete ser memorable. E o será.
Estamos a media mañá do día 24 de decembro. Nicolás chega a casa e quédase fascinado cos crustáceos. O neno, así o educaron, ama aos animais e quédase de cartón pedra cando lle explican que esa noite os simpáticos bichitos van ser cocidos vivos. O caso é que ao rapaz o asunto da execución a lume lento dos bogavantes non lle convence e a súa mente empeza a moverse a velocidade de centrifugadora. Se masca a traxedia. Comeza a planificación estratéxica da operación que inclúe, aquí vai unha pista, consultar a táboa de mareas. Nestas estamos cando comeza a elaboración da cea, con tempo, e a nai de Nicolás decide meter os bogavantes na perola. Agarra a caixa que contén (a estas alturas xa podemos adiantar que contiña) os bichos e sorpréndelle o peso, concretamente a falta do mesmo. Abre a tapa e confirma os seus escuros presaxios: está baleira. A primeira hipótese apunta a unha fuga dos bichos.
Inmediatamente organízase un operativo de procura en casa que inclúe desprazamento de mobles e electrodomésticos. O despregamento de captura sáldase con resultado negativo. En casa instálase o misterio e a desesperación, pois apenas faltan unhas horas para a cea de Noiteboa.
Alleo á dramática mobilización que se está montando no seu domicilio nese momento, Nicolás chega á praia da Punta, en Teis. Nas súas mans unha bolsa en cuxo interior hai movemento. Non me digan que non llo están vendo vir.
Efectivamente no interior da bolsa están os bogavantes.
O noso heroe, confirmando a perniciosa influencia do cine, está a montarse o seu particular Liberade a Willy e sen máis cerimonia libera aos bogavantes na beira, momento no que cae na conta de que para evitar pelexas os bichos véndense cunhas gomas nas tenazas que impiden a súa apertura.
Nicolás, que non é experto en bioloxía mariña -apenas cumpriu os 11 anos- pero ten algo de instinto, deduce que os crustáceos o van a ter difícil no seu medio natural con ese impedimento e métese á auga para soltarlles as gomas en cuestión, coa consecuente mojadura.
Os bogavantes, que apenas levan uns segundos de volta ao mar, non están polo labor de regresar ao cativerio e deciden vender cara a súa vida. « Matarannos, pero antes nos levamos a este por diante», dinse, supomos, e ponse tenazas á obra. Nicolás consegue soltarlles as gomas pero lle deixan as mans como un colador.
Os bogavantes mergúllanse na ría e desaparecen polo Atlántico en xeral. O noso ecoloxista radical, valla a redundancia, regresa a casa chorreando, coas mans feitas un cristo, e coa satisfacción do deber cumprido, pero o seu plan perfecto non inclúe construír unha coartada convincente. Ao chegar a casa atópase coa mirada feroz dos seus pais e empeza a pensar que talvez a súa xenial iniciativa non vai merecer precisamente unha pechada ovación.
Aguanta o primeiro interrogatorio como un campión, sen engurrarse, negando os feitos que se lle imputan. Os pantalóns empapados, a area de praia na roupa e as súas tartamudeos mentres se ruboriza encarnado como as brasas do piquillo non achegan moito á credibilidade do seu defensa (por non mencionar as mans feitas un cromo), pero no fondo non deixan de ser probas circunstanciais. Ante tales evidencias o interrogatorio aumenta de intensidade e Nicolás derrúbase, cede ás presións e canta como unha laverca.
Convertido xa en convicto e confeso agarda con resignación a súa sentenza. O tribunal popular constituído de urxencia, porque a noticia voa, baralla distintas posibilidades, entre as que nalgún momento se menciona a pena de morte conmutable por cadea perpetua. Entre o xurado convocado prodúcese algún pronunciamiento favorable á absolución sen cargos, aínda que en rigor debemos dicir en detrimento de a imparcialidade do xurado que as voces que piden a absolución non estaban invitadas á cea. Finalmente sálvalle o pelello a atenuante do Nadal, xa saben, paz, amor, bos sentimentos e todo iso.
A pena imposta queda en sanción económica. Ten que entregar os seus aforros a un grupo ecoloxista e así, empezando polo final, coñecemos en Amigos dá Terra esta historia. Na organización concluímos que o asunto se resolvese a pachas: aceptamos o diñeiro, que inmediatamente reintegramos ao delincuente. Dalgunha forma o reo cumpriu a súa condena e o noso grupo queda sen a pasta pero coa conciencia tranquila. Que queren que lles diga… hoxe é 28 de decembro e recoñezamos que o raparigo promete.
