COAG, Vía Campesiña, Amigos de la Tierra e diferentes movementos sociais esixen unha profunda reestruturación do sistema alimentario mundial.

A alternativa existe: a soberanía alimentaria, pola que cada Estado ten dereito a definir a súa propia política agrícola. Todo o que se necesita é a vontade política para poñela en práctica.

Neste senso, Amigos da Terra ten unha liña de cooperación internacional con proxectos en Nicaragua, Honduras e O Salvador, cos que contribuímos a garantir a soberanía alimentaria a través do fortalecemento das capacidades e liberdades locais e un maior respecto ao medio ambiente natural e ao substrato cultural, como base para lograr unha sociedade máis xusta, equitativa e solidaria.

A Coordinadora de Organizacións de Agricultores e Ganaderos (COAG), Vía Campesiña Internacional, Amigos de la Tierra e varias decenas de diferentes movementos sociais reclamaron na Conferencia de Alto Nivel sobre a Seguridade Alimentaria en Madrid unha profunda reestruturación do sistema alimentario mundial. Así mesmo, mostraron o seu descontento porque a Conferencia excluíu aos principais interesados no debate sobre a crise alimentaria a partir dunha participación significativa. Foi un foro dominado polo Banco Mundial, o FMI e a OMC, así como polas empresas transnacionais como Monsanto.
 
Durante os últimos trinta anos, a política agrícola internacional foi dominada polas políticas destas institucións internacionais e, malia as súas promesas de reducir á metade o número de persoas que para o ano 2015 a través dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio, o fame seguiu aumentando en todo o mundo, alcanzando máis de 1 mil millóns de persoas este ano. As políticas destas diversas institucións e empresas transnacionais fracasaron completamente, é hora de poñer en práctica a alternativa, a soberanía alimentaria.

-Os pequenos agricultores e os movementos sociais de todo o mundo promoven un modelo baseado na soberanía alimentaria e orientada aos campesiños, baseados na agricultura campesiña de pequenos e medianos produtores e a pesca artesanal, dando prioridade aos mercados locais e métodos de produción sostibles. Este modelo baséase no dereito á alimentación e os dereitos dos pobos a definir as súas propias políticas agrícolas.

-A crise alimentaria non é unha oportunidade para gañar máis diñeiro mediante a venda de fertilizantes, agroquímicos e sementes modificadas xenéticamente. Non se pode permitir que as grandes multinacionais traten de sacar proveito da desesperación de máis de mil millóns de persoas. Por iso, a agroindustria e os organismos financeiros internacionais non poden ser os que lideren as respostas á crise alimentaria. Non se pode confiar a solución aos que a causaron”, argumentou Sánchez Ansó.

-Pedimos que se poña fin ao desenvolvemento de novas iniciativas como o Grupo operativo de alto nivel ou Asociación Mundial. Outras iniciativas, como o Consello Mundial da Alimentación e a Alianza Internacional contra o Fame, fracasaron. Facemos un chamamento para un único espazo no interior da ONU para facer fronte á crise alimentaria coa participación plena dos movementos sociais e pequenos produtores de alimentos.

Estas reivindicacións foron trasladadas aos representantes acreditados dentro do marco de debate oficial da Conferencia de Alto Nivel sobre a Seguridade Alimentaria.